Historie van Villa Amalia

De historie van een vorstelijk pand

Villa Amalia is een prachtige monumentale villa, direct gelegen tegenover het station van Baarn.
Prins Hendrik, broer van koning Willem III, erfde in 1865 een prachtig stuk grond waar hij in 1873 het ‘Amaliaplantsoen’ liet aanleggen. Genaamd naar zijn in 1872 overleden gemalin Amalia van Saksen-Weimar.

In 1847 heeft Prins Hendrik de grond, dat toen de naam ‘Amaliapark’ kreeg, in erfpacht uitgegeven aan particulieren voor het plaatsen van villa’s. Hier werd ‘Villa Amalia’ als eerste huis aan gebouwd door bouwkundige Dirk Limper. Deze bouwde de villa in 1880 voor Petrus A. Riebel uit Amsterdam. Nadat prins Hendrik in 1879 gestorven was, kwam de grond in handen van zijn broer koning Willem III en het huis ging over naar Teixeira de Mattos uit Baarn. Christiaan Friedrich Zeiler kocht de villa daarna in 1884 van de weduwe van Teixeira de Mattos. De erfpacht was er inmiddels vanaf.

In 1885 werd door de heer Zeiler de opdracht gegeven tot het bouwen van een groter hotel. Deze bouw gebeurde op een merkwaardige wijze: Villa Amalia zelf werd niet vergroot, maar vóór dit huis werd een tweede pand gebouwd. Dat qua vorm zo ongeveer gelijk was aan de villa, maar wel twee keer zo breed. Tussen beide panden kwam een verbindingsstuk.

De opening van het nieuwe ‘Hotel Zeiler’ was in 1886. Het hotel kreeg al snel een internationale reputatie.
Na de in gebruik name van de spoorlijn Amsterdam-Amersfoort in 1874 werd Baarn een zeer geliefd vakantieoord.

In 1888 ‘overzomerden’ hier zo een veertig ‘familien’. In 1889 waren dat er al ruim zeventig.
Vier jaar na de opening, in 1890, onderging het hotel alweer een forse uitbreiding. Dit keer met twee zijvleugels. Het hotel telde zo een dertig kamers, waarvan de nummers 11 en 13 ontbraken.

Het bedrijf was naast hotel ook café en restaurant. Men kon er heerlijk vertoeven op het terras aan de voorkant om er wat te drinken, maar op het diner kwam eigenlijk alleen de elite af.

18 juni 1895, nog geen tien jaar na de opening van het hotel overleed de heer Zeiler aan een longontsteking, ten gevolge van een zwempartijtje in de Eem. Hij was pas 52 jaar. Zij weduwe zette de zaak voort met hulp van haar kinderen. In het begin oudste dochter Emilie gevolgd door de jongste twee dochters Emma en Jet.

In 1911 bestond het hotel 25 jaar. Ter gelegenheid daarvan werd een prachtig tegeltableau vervaardigd. Dat bewaard is gebleven en nu in de Oudheidkamer van de Historische Kring hangt.

In de oorlog draaide Hotel Zeiler goed. Kamers werden verhuurd aan Indiëgangers die naar Nederland waren teruggekomen en Nederlanders die door het oorlogsgeweld hun huis waren kwijt geraakt. Na de oorlog huisden geallieerde militairen in het hotel. Pas in 1946 kon de normale exploitatie van het bedrijf worden hervat.

De gevorderde leeftijd van dochters Jet en Emma Zeiler (70 en 68) zorgde voor een besluit het hotel over te dragen. Bij gebrek aan opvolging binnen de familie werd in 1956 een gegadigde van buitenaf gevonden. Het hotel bestond toen precies zeventig jaar, maar het tijdperk Zeiler was daarna voorgoed voorbij.

Na de familie Zeiler kwam het hotel in 1956 in handen van de heer W.J. Rowel, die hotelhouder in Zierikzee was geweest. Voor de naamsbekendheid bleef het hotel ‘Hotel Zeiler’ heten. Deze naam had hij van de familie Zeiler gekocht. De heer Rowel gooide het echte over een andere boeg. Het moest een hotel worden voor grote groepen, die met bussen aangevoerd werden. Echter deze nieuwe formule werkte niet en het echtpaar Rowel is na 6 jaar vertrokken naar Maastricht.

In 1962 probeerden twee nieuwe eigenaren het nog eens. Het waren de heren Nix en Baarda, die het al zo befaamde 17e eeuwse hotel De Zalm in Gouden en hotel Marconi in Bergen aan Zee bezaten. Hotel Zeiler kreeg een nieuwe naam: Hotel Royal. Zij wilden dit hotel weer in oude luister herstellen en gingen aan de slag om het van binnen en van buiten te laten opknappen.
De heren Nix en Baarda kregen in 1964 van de NCRV een heel mooi bod op het gebouw en zijn hier op in gegaan.

Dat de Nederlandse Christelijke Radiovereniging, de NCRV, het pand in 1964 kocht betekende dat het einde van het gebouw als hotel. Wel zou het pand de komende 22 jaar intensief gebruikt worden. Het pand werd, onder leiding van architect J.H. v.d. Zee uit Bussum, van binnen en buiten grondig verbouwd. Het werd een grootse metamorfose. De gehele buitenwand werd strak en wit gemaakt, de entree werd gemoderniseerd, binnen werden de plafonds verlaagd. Het sfeervolle hotel werd in een klap veranderd in een strak kantoorgebouw.
De achterkant van het pand, waar Villa Amalia als achterhuis stond, werd omgebouwd tot een vierkant blok. Bestaande uit twee verdiepingen, waarvan de bovenste net iets groter was dan de onderste. Na 22 jaar, in 1986, verhuisde de NCRV naar Hilversum en liet het grote volledig verbouwde pand achter.

Hierna volgde wat rommelige jaren voor het pand, met zelfs een volledige leegstand. Van 1986 tot 1993 in het in handen geweest van verschillende bedrijven die vervolgens weer vertrokken of failliet gingen. Het pand kwam tot slot in handen van twee vastgoedbeleggers, die ook failliet gingen. Een mevrouw, gelieerd aan de familie Duyvis, had hun een hypotheek verstrek en door het faillissement van de heren bleef zij aan het gebouw vast zitten. Het lukt haar niet het gebouw te verkopen waardoor het een aantal jaar leeg stond en verder verviel,

In mei 1998 kocht de heer Hagethorn het gebouw. Hij liet het zeer verwaarloosde pand van binnen en buiten opknappen. De moderne entree werd weer in oude luister hersteld. Van binnen bracht hij de situatie van voor de NCRV weer terug, de verlaagde plafonds gingen er weer uit en de ruimtes werden lichter gemaakt. Helaas kon het witte stucwerk aan de buitenkant van de gevel er niet meer van afgehaald worden om zo de gehele oude stijl weer terug te brengen.

Het geheel gerenoveerde pand werd gedoopt tot ‘Villa Amalia’.
In 1999 ontving de heer Hagethorn van Mooi Baarn een prijs voor ‘De beste renovatie’.

Villa Amalia is nu bekend als een van de meest prachtige monumentale kantoorpanden van de omgeving. Het pand biedt sinds 1999 plaats aan vaste huurders en sinds dit jaar ook aan flexwerkers en als vergaderruimte voor zowel interne als externe bedrijven.

  • villa amalia 14
  • villa amalia 16
  • Stationsplein07-1